We use cookies to give you the best experience possible. By continuing we’ll assume you’re on board with our cookie policy

What Is History?

1.Ano ang Kasaysayan?
Ang kasaysayan ay mga nakatakdang pangyayari na naganap sa nakaraan tungkol sa isang tao, institusyon o lugar.
Ang kasaysayan ay nagsisilbing paalala at tulong sa atin upang maging mabuting mamamayan. Makatutulong din sa bawat Pilipino na maging mabuting bahagi ng kasaysayan ng bansa.
2. Sino ang mga unang historyador?
– Herodotus, kilalang ama ng kasaysayan. Masasabi rin na siya ang nagpasimuno ng sistematikong paraan ng pagsusulat ng kasaysayan. Ang paraan niya ay ang pangangalap ng materyales at tingnan kung tugma ang mga ito bilang naratibo. Kahit hindi laging tumpak ang kanyang gawa, sinasabi lamang niya na isinusulat lamang niya ang ano ang kanyang natagpuan.
– Thucydides, historyador na nagsulat ng libro ukol sa laban ng Sparta at Athens. Di tulad ni Herodotus, siya ay sumangguni sa mga nakasulat na dokumento at nagpanayam ng mga katauhan ng pangyayari. Siya rin ang nagsimula ng scientific approach sa pagtatala ng kasaysayan.
3. Paano pinag-aaralan ang kasaysayan?
Noong simula, ang paraan ni Herodotus ay ang pangangalap ng mga records at pagsama-samahin ito para makabuo ng tala ng kasaysayan. Si Thucydides naman ay nagsasagawa ng mga panayam sa mga taong may kinalaman sa pangyayari.
Ngayon, para pag-aralan ang kasaysayan, ang historyador ay naghahanap ng ebidensya ukol sa history, pag-aaralan and ebidensya na ito, unawain ang epekto ng ebidensya na ito sa kasaysayan ng pinag-aaralan.
4. Kailan naging disiplina ang kasaysayan?
Noong panahon nila Herodotus, historyador and tawag sa kanila dahil ang pagsulat ng kasaysayan ang kanilang ginagawa. Masasabing disiplina ito noong panahan pa na iyon dahil sa pagkaroon ng sistemang paraan ng pag-aral dito.
5. Saan umusbong ang kasaysayan?
Sa Greece ito umusbong dahil kay Herodotus, ang ama ng kasaysayan.

We will write a custom essay on What Is History? specifically for you
for only $16.38 $13.9/page

Order now

6. Anu-ano ang mga unang paksa sa kasysayan?
Mga digmaan ang pinagusapan ng unang mga historyador tulad ni Herodotus at Thucydides.
7. Anu-ano ang mga larangang kaugnay sa kasaysayan?
Anthropology, Philosophy, Economics, Geography, Religion, Art, Literature, Political theory, Military history, Cultural history

B. COMPREHENSION
2.1. Bakit nila naisipan pag-aralan ang kasaysayan?
Unang-una, ito ay tumutulong sa atin para mas maunawaan at maintindihan ang mga iba’t ibang lipunan at mga klase ng tao. Nagbibigay rin ito sa atin ng “factual” na informasyon kung paano tayo naging isang lipunan, at naibabase rin dito ang kaalaman na kailangan natin para kung nais rin natin subukan hulaan ang ating kinabukasan. Ang pag-aaral ng kasaysayan ay nagsisilbi ring isang libangan para sa mga ibang tao na mahilig makinig ng iba’t ibang isorya ng paglalakbay at “development” ng o sa lipunan. Nagbibigay rin ito ng identidad at moral na pang-unawa sa mga pangyayari sa buhay ng tao, nagiging kagamitan rin ito para sa pag sasaliksik at paglilikha ng mga moral o ‘di-moral na desisyon.
2.2. Paano sila naging kapani-paniwala?
Naging kapani-paniwala ang mga historyador dahil sa kanilang papel at mga istoria na naiintindihan at pinaniniwalaan ng mga masa. Dahil ang masa nga lang naman ang pwede talaga manghusga kung may katotoohan ba talaga o wala, yong sinusulat o kinikwento ng isang historyador. Dagdag pa rito, nangalap ng mga ebidensya ang mga historyador at sumangguni sa iba’t ibang tao upang maitala lamang ang mga nangyari sa nakalipas. Mas nagkaroon ng katotohanan ang kanilang mga tala dahil sa mga sangguniang ito.
4.1. Bakit naging displina ang kasaysayan?
Dahil ang simple at walang istraktura na pag-aaral ng kasaysayan ay hindi sapat kumpara sa mga madami nitong mabuti na naidudulot at sa dami ng tao na mahilig mag-aral ng kasaysayan. Napakadami nitong gamit—hindi sapat ang simple, walang direksyon na pag-aaral lamang, at sa sobrang lawak ng kasaysayan, kinakailangan ng mahusay na pag-aaral kung paano sumulat ng kasaysayan. Halimbawa hindi makakapagbigay ng desisyon ang isang presidente hanggang hindi n’ya ito tinitignan, kung ano ang mga naidudulot nito.
4.2. Paano ang isang paksa ay nagiging bahagi ng kasaysayan? Ano ang mga pagbabago sa pananaw ng kasaysayan noong nagging disiplina ito? Ano ang epekto ng pagiginga disiplina ng kasaysayan?
Sa buong mundo, ang pag-aaral ng kasaysayan ay isang importanteng elemento sa pagkuha ng edukasyong liberal arts. Ang kaalaman sa kasaysayan ay kailangan upang maintindihan natin ang mga satili natin at kung saan tayo nababagay sa mundo.
Bilang disiplina, ang kasaysayan ang pag-aaral sa nakaraan. Mga historyador ay siyang mismo nag-aaral at nag-iinterpret sa mga nangyari sa nakaraan. Upang gawin ito dapat nilang makahanap ng ebidensya tungkol sa nakaraan at beripikahin ang impormasyong nakalap at hanapin ang tamang eksplenasyon na maari maging sagot sa tanong na nanggaling sa mga ebidensya. Ang impormasyon na ito ay maaring tungkol sa mga tao, pangyayari, lugar at mga iba’t ibang kapanahunan at mahirap kalapin at pag-aaralin ang mga ito. Dahil dito, napag-isipan ng mga historyador na gumawa ng iba’t ibang espesiyalidad na nag-coconcetrate lamang sa isang paksa ng kasaysayan sa loob ng disiplina nito. Naging mas malawak at mas kontrolado ang pag-aaral ng kasaysayan. Ito ay nagbigay ng parang guideline o gabay upang makakamit ng mas kapani-paniwala at mas intelektwal na tala ng mga nangyari sa nakaraan. Maaring pag-aaralin ng mga historyador ang mga grupo ng tao (katulad ng mga Asyano o ang mga babae sa Europa), pwede rin silang magsaliksik sa mga pangyayari noon (katulad ng 2010 eleksyon, o ang ikalawang pandaigdigang digmaan), pwede rin ang isang lugar (katulad ng Mactan Island o mga territorya ng Roman Empire noon) O pwede rin ang paghahalo ng iba’t ibang paksa upang makabuo ng pananaliksik na mas comprehensibo at mas may impormasyon (katulad ng Medieval History o ung Kasayasayan ng Pilipinas).
Nasa baba ang listahan ng itinuturing pinag-aaralang paksa ng kasaysayan sa loob ng saklaw ng AghamPanlipunan kung saan dito nagiging disiplina ang kasaysayan.
1. Antropolohiya – tumatalakay sa sangkatauhan at ang mga pinanggalingan nito
2. Agham Pampulitika – tumatalakay sa pagtakbo ng pamahalaan at ang mga batas na sinusunod ng tao. (ang pamahalaan noon hanggang ngayon)
3. Sikolohiya – pag-aaral sa pag-iisip ng mga tao; mga ideolohiya ng mga sinaunang tao
4. Pilopsopiya – pag-aaral sa pagtuklas ng katotohanan; mga pamantayang moral
5. Ekonomiks – kung papaano tinugunan ng tao ang kanilang mga pangangailangan; kung paano nagsimula ang kalakalan; ang pagkakaroon ng pera bilang midyum ng pagpapalitan
6. Teolohiya – mga pag-aaral ng relihiyon; mga relihiyon na pinagbabatayan ng mga batas
7. Sosyolohiya – pag-aaral sa kapaligiran ng tao (lipunan); kung paano namuhay ang mga tao sa isang tiyak na lugar
8. Heograpiya – tumutukoy sa teritoryo; ang pisikal na kaanyuan ng isang lugar
Maliban sa pag-control at paglawak ng saklaw ng pag-aaral tungkol sa kasaysayan, ang mga historyador din ay nakagawa ng iba’t ibang paraan upang masagot ang mga tanong ng nakaraan. Halimbawa, pwede nilang tignan ang mga diskurso tungkol sa cultural at relihiyosong relasyon ng mga kasaysayan ng mga tao na pinag-aaralan nila. O kaya ang pang-economic at pampolitikang kasaysayan ng isang bansa, pwede rin ung tala tungkol sa pag-aaral ng paligiran ng isang lugar sa kapanahunan ng modernisasyon. Dahil, iba iba ang mga paraan ng mga historyador upang manaliksik at magsulat ng kasaysayan at dahil nagbibigay ng iba’t ibang perspektibo at iba’t ibang tanong ang indibidwal na historyador, masasabi natin na ang interpretasyong historical ay palaging nagbabago at nag-iiba para sa ikabubuti nito.
Ang kasaysayan ngayon ay maituturing na ngayon na “dynamic” at “evolving”. Ang pag-aaral ng kasaysayan ay hindi na tungkol sa mga “facts” at mga petsa, ang pag-aaral nito ay tungkol na sa pag-intindi sa kung paano basahin at i-interpret ang nakaraan. Dahil ang pagbigay ng atensyon tungkol dito ay siyang importanteng part ng pag-unlad ng buhay ng ating lipunan sa mga susunod na henerasyon.
References:
http://www.katig.com/english-D.html
http://www.historians.org/pubs/Free/WhyStudyHistory.htm
http://www.maybenow.com/Ano-ang-kasaysayan-at-kahalagahan-nito-q14094881
http://www.edge.org/3rd_culture/diamond/diamond_p2.html

READ:  What 's Relationship Between The Medical History And Current Concerns For The Client?

C. APLIKASYON
1. Paano ba magagamit ang kasaysayan sa pagplano ng hakbang/desisyon ng buhay ng tao?
Ang kasaysayan ay tumutulong mapabuti ang kakayahan ng isang taong magdesisyon para sa ikabubuti nito, naitutukoy ng kasaysayan ang mga pagkakamaling nangyari, mga problemang kinahaharap at kung ano ang dapat gawin upang mapaunlad ang kasalukuyang pamumuhay.
Sa mga pangyayari sa nakaraan, maaaring magkaroon ng isang extensive study ukol sa mga konsepto, ideya, at mga pananaw na saklaw nito. Mula sa mga nabanggit na bagay ay maaaring makabuo ng isang panibagong sitwasyon na maaaring gamiting hakbang sa pagpili ng ilang mga desisyon sa buhay.

2. Paano magagamit ang kasaysayan upang malutas ang problem ng bansa?
Ang kasaysayan ng isang bansa ay tumutulong upang mapaunlad ang ekonomiya, industriya, at kalagayang sosyal at panlipunan ng naturing bansa. Ang kasaysayan ay nagbibigay ng kaalaman sa mga pangangailangan ng mga mamamayanan at kung saan ito nag-uugat, kung kaya’t nabibigyang gabay ang pagsasagawa ng mga desisyon para sa ikaununlad ng bansa.
Maaari rin naming may mga pangyayari sa loob ng isang bansa na halos katulad ng isang kasalukuyang suliranin o isyu ng mga mamamayan. Pwedeng pag-aralan at suriing maigi ang mga salik na tuluyang lumutas sa nakaraang problema na maaaring naming gamitin upang lutasin ang kasalukuyang isyu.
3. Pwede ba nating iapply ang kasaysayan ng ibang bansa upang malutas ang problema ng sarili nating kasaysayan ?
Maari nating mapag-aralan ng masusi ang kasaysayan ng ibang bansa at upang ating malaman kung paano nila linutas ang kanilang sariling mga problema, anu-ano ang kanilang mga desisyson o hakbang na kinuha, anu ang istilo na kanilang ginamit upang malutas ang kanilang mga problema.
Halimbawa nito ay ang isang sanaysay na pumapatungkol sa isyu ng wikang Filipino na sinulat ng isang propesor sa Tokyo University. Sa balangkas ng kanyang sanaysay, inisa-isa niya ang mga hakbang na ginawa ng Hapon upang tuluyang magkaroon ng iisang native na wika. Minumungkahi niya na gayahin ng Pilipinas ang ginawang pagpaplano ng mga Hapon noon ukol sa kanilang wika.

D. ANALYSIS

1. Ano ang mangyayari pag walang kasaysayan ang bansa?

Pag walang kasaysayan ang bansa, wala tayong matuturing na pinagmulan nito o basehan kung bakit nagkaroon ang sinasabing bansa na iyon ng mga karakter na masasabi nating naiibsa sa iba pang bansa.

2. Batay bas a sariling pananaw o kagustuhan ang pagsulat ng kasaysayan?

Oo, base sa mga naging karansan ng mga historyador ang mga naiisulat nila. Kung ano ang kanilang mga naranasan, yung ang kanilang itatala. Ito ay base sa katotohan at kung ano ang kanilang mga nasubaybayan, yun ang kanilang isusulat.

3. Ano ang kakulangan sa kasaysayan noon na naituring na disiplina?

Ang kulang ay ang mahahalagang pangyayari na hindi nailalathala ng mga historyador. amraming kulang dito kung kaya’t giinwa itong disiplina upang mapag aralan ng mabuti.

E. SYNTHESIS

1. Ano ang mga katangian ng isang mahusay na historyador?

A competent historian should strive to have the following characteristics:

• A zeal for truth, which postulates sincerity and frankness in stating the facts, however much feelings may be hurt. Cicero said, “It is the first law of history that it dare say nothing that is false nor fear to utter anything that is true, in order that there may be no suspicion either of partiality or hostility in the writer.” Additionally, British historian Lord Acton said, “Impartial history can have no friends.”
• Honesty requires that important facts and circumstances, good or bad, be recorded. To omit can create the wrong impression and is virtually the same as falsification. The suppression of the truth is the suggestion of a falsehood. Additionally, be aware that sources often passively or actively did not hold themselves to this standard. When studying a source, remember that the failure to mention facts does not imply their non-existence. Never forget that the normal is taken for granted, both now and in the past. The argument from silence is invalid as a linchpin of historical “proof.”
• Industry is also important as research takes a lot of time. A historian must learn to be economical in his work and must be prepared to research to near exhaustion. No research is wasted; a negative result is often as valuable, if less satisfying, as a positive. It must also be remembered that it is the substance of the fact that matters, not the accidentals. All circumstances attending an event in history do not have to be known before the record can be made “as it happened.” It is helpful to think of law and the concept of reasonable doubt as a guide. If historians attempted to acquire all of the facts they would find themselves in indefinite or even infinite study and the field would not advance.
• Concentration is closely tied to industry. It is the mental alertness that makes a historian ready to recognize and account for every piece of causal information that can help master a subject. Aspects important to particular research automatically reveal themselves as such, at least if one is wide awake to the task. A finely honed ability to simply concentrate helps the researcher separate the wheat from the chaff.
• A critical sense and sound judgement are a historian’s primary assets. Candor is always desirable, but it must not be restrained. If research reveals something about a subject that is negative and non-essential, omit it. Don’t engage in superfluous, tell-all practices for their own sake. However, also beware of a lack of criticism, which is an injudicious attitude of mind.
• Both the mania for the extraordinary or narrow and exaggerated conservatism that looks upon criticism as the natural enemy of cherished traditions are both pitfalls. Hypercriticism is the abuse of a good thing. Overrating internal evidence, absorption with trifles, and an itch for novelties and an urge to upset established beliefs and traditions on no grounds of adequate evidence renders any valid criticism suspect. They are the historical version of crying wolf. In the end, the nature and true spirit of critical research is a benefit to the field. For example, the impression may be that modern critical investigation has cast doubt on many ancient and medieval sources of history and that they should be regarded skeptically. The fact is that a considerable proportion of the old historians have stood successfully against rigid scrutiny. This shows that criticism at its best is constructive and is a preservative of traditional viewpoints.
• Objectivity is really just the other side of the coin from a zeal for truth. It is a detached and neutral attitude in the historian that enables him to deal with material in light of the evidence alone. Von Ranke’s exhortation to record a thing “as it really happened” is especially germane. However, there are some misconceptions about objectivity. It doesn’t require the historian to be free from prejudice or to approach the task free of principles, theories or philosophies of life. It doesn’t mean a historian must divorce himself from sympathy for his subject or refrain from forming judgements or drawing conclusions. Instead, the historian simply needs to be aware of his own biases and predispostions. Impartiality, rightly understood, on the part of the historian is a practical ideal. Events can be recorded “as they happened” as far as the evidence permits and historical truth can be achieved– even though numberless details remain unkown. The question of whether history can be objective is kept alive by loose and unwarranted use of the term. The debate is speculative and has little practical bearing on the historian’s actual task. The temptation to succumb to the ideal of objectivity must be fought with a pragmatic understanding of the term.
2. Ano ang mga paraan upang mapaunlad pa ang kasaysayan?

READ:  What Is Your History With Journalism?

1. Be observant. There are a lot of things going on in the surroundings, and some of them might have really big impacts on current issues and stances.

2. Try keeping a record of important events. These events should be significant to the historian or to the society he’s moving in. One can try making portfolios of cutout newspaper articles, or writing reactions and essays about those articles. Or even pictures can be collected in albums so that one can re-view them in the future.

3. Write about debates and take a stand. When immersed in a serious debate, one must rely on actual data published, written, or oral. Historians can never reason out with pure hypothesis only. When one writes about debates, he employs his mind to think critically and find deeper meanings of the various arguments presented.

4. Be detached from what you will write. Nothing can affect history greater but personal biases. As much as possible, reason out from clear, concise logical steps rather than just judging through emotions.

Reference
http://cliopolitical.blogspot.com/2005/08/introduction-to-historical-method_26.html

M,Hughes-Warrington. How Good An Historian Shall I Be. Imprint Academic, 2003.

http://ocw.mit.edu/courses/history/21h-931-seminar-in-historical-methods-spring-2004/index.htm

F. EVALUATION

1. Tama bang ituring na disiplina ang kasaysayan?

Dapat nga ituring na disiplina ang kasaysayan.
Mayroong iba’t ibang dahilan para suportahan ang pagiging disiplina ng kasaysayan. Isang dahilan ay para maintindihan natin kung pano nag-iisip ang mga tao. Hindi lahat ng mga nangyayari sa kasalukuyan ay magbibigay ng malalim na pagkakaintindi kung paano kumikilos ang mga tao. Kailangan din pag-aralan ang mga nangyari nung nakaraang panahon para mabigyan tayo ng mas mabuting tingin sa pamumuhay ng mga tao noon at ikumpara ito sa pamumuhay ngayon. Makikita dito kung ano ang mga nangyari noon para umabot ang mga tao sa kinaroroonan nila ngayon.
Isa pang dahilan ay para magbigay ng identidad sa iba’t ibang lahi sa buong mundo. Pag-aaralan ang mga nakaraan ng bawat pamilya para malaman kung may mga mahahalagang nagawa ang mga ninuno at kung makakagawa ng bagong identidad batay sa mga natutunan.

2. Makabubuti ba ang pag-aaral ng kasaysayan sa mga tao?

Totoong makabubuti ang pag-aaral ng kasaysayan sa mga tao.
Isa katwiran nito ay ang pagiging mas mabuting tao dahil sa kasaysayan. Kung pinapag-aralan ang kasaysayan ng sariling bansa, mas mabibigyan ng pagpapahalaga ang kultura ng bansa. Hindi lang sa pagiging nasyonalismo ang pagbabago na mararanasan ng mga tao. Pwede rin gumaling ang mga tao sa mga kakayahan nila tulad ng pagtatasa. Kaugnay din dito ay ang pagbibigay ng pagkakataon sa mga tao gamitin ang kanilang natutunan tungkol sa kasaysayan para makakuha ng trabaho.
Isa pang katwiran nito ay ang pagtulong ng kasaysayan ng sariling bansa o ibang bansa sa paglutas ng mga problema ng bansa. Isang halimbawa nito ang EDSA Revolution. Ipinakita nung pangyayari na yun na kaya ng mga tao tumapos ng problema kahit walang giyera.

Choose Type of service

Choose writer quality

Page count

1 page 275 words

Deadline

Order Essay Writing

$13.9 Order Now
icon Get your custom essay sample
What Is History?
Artscolumbia
Artscolumbia
1.Ano ang Kasaysayan? Ang kasaysayan ay mga nakatakdang pangyayari na naganap sa nakaraan tungkol sa isang tao, institusyon o lugar. Ang kasaysayan ay nagsisilbing paalala at tulong sa atin upang maging mabuting mamamayan. Makatutulong din sa bawat Pilipino na maging mabuting bahagi ng kasaysayan ng bansa. 2. Sino ang mga unang historyador? - Herodotus, kilalang ama ng kasaysayan. Masasabi rin na siya ang nagpasimuno ng sistematikong paraan ng pagsusulat ng kasaysayan. Ang paraan niya ay ang
2019-04-18 06:35:06
What Is History?
$ 13.900 2018-12-31
artscolumbia.org
In stock
Rated 5/5 based on 1 customer reviews